Jak szkolić zawodników, którzy naprawdę rozumieją grę? Od wykonywania poleceń do świadomego podejmowania decyzji

W ostatnich latach w piłce nożnej coraz częściej pojawiają się dwa pojęcia: gra pozycyjna oraz relacjonizm. Dyskusja zwykle koncentruje się na tym, która filozofia jest lepsza. To jednak nie jest najważniejsze pytanie z perspektywy szkolenia młodych zawodników.

Znacznie ważniejsze jest inne:

Jak wychować piłkarza, który potrafi świadomie korzystać zarówno ze struktury gry, jak i z własnej kreatywności?

To właśnie taki zawodnik jest celem nowoczesnego procesu szkolenia.

Artykuł opublikowany przez Phase of Play pokazuje, że Xabi Alonso nie wybiera pomiędzy grą pozycyjną a relacjonizmem. Łączy oba podejścia w jedną spójną całość. Zawodnicy jego zespołu rozumieją strukturę, ale jednocześnie potrafią samodzielnie interpretować sytuacje boiskowe.

Jednak taka świadomość nie pojawia się przypadkiem.

To efekt odpowiednio zaprojektowanego procesu szkolenia.

Czym naprawdę jest świadomość gry?

Świadomość gry nie oznacza znajomości ustawienia 4-3-3 ani zapamiętania schematów rozegrania.

To zdolność zawodnika do jednoczesnego dostrzegania: przestrzeni, partnerów, przeciwników, piłki, kierunku rozwoju akcji, możliwych konsekwencji własnych decyzji.

Świadomy zawodnik nie pyta:

“Gdzie mam stać?”

On pyta:

“Co w tej sytuacji będzie najlepszym rozwiązaniem?”

To ogromna różnica.

Problem większości akademii.

W wielu akademiach dzieci uczą się przede wszystkim wykonywania poleceń: stań tutaj, biegnij tam, podaj, szerzej, wróć ...

Efekt?

Powstaje zawodnik świetnie wykonujący instrukcje.

Ale kiedy mecz przestaje przypominać ćwiczenie treningowe, zaczynają się problemy.

Bo przeciwnik nie zachowuje się zgodnie ze scenariuszem.

Świadomości nie uczy się z tablicy. Nie można nauczyć inteligencji boiskowej podczas odprawy. Nie można jej również przekazać poprzez kolejne wykłady taktyczne.

Świadomość rozwija się wyłącznie poprzez podejmowanie decyzji. Każda sytuacja treningowa powinna zmuszać zawodnika do odpowiedzi na pytania:

Co widzę? Co się za chwilę wydarzy? Jaką przewagę mogę stworzyć? Jak mogę pomóc partnerowi? Co zrobi przeciwnik?

Dopiero setki takich doświadczeń budują prawdziwe rozumienie gry.

Gra pozycyjna i relacjonizm nie są przeciwieństwami.

W debacie szkoleniowej często przedstawia się te dwa podejścia jako dwa przeciwne bieguny.

To błąd.

Gra pozycyjna uczy zawodników: kontroli przestrzeni, odpowiedniego ustawienia, zachowania szerokości, głębokości, tworzenia przewagi pozycyjnej.

Relacjonizm rozwija: współpracę, wzajemne czytanie intencji, improwizację, elastyczność, kreatywność.

Najlepsze zespoły świata wykorzystują oba elementy jednocześnie. Struktura zapewnia organizację, a relacje między zawodnikami pozwalają reagować na nieprzewidywalny przebieg meczu.

Czy najpierw tworzymy piłkarza, a dopiero później piłkarza zespołowego?

To jedno z najczęściej zadawanych pytań.

Moim zdaniem…

Nie.

Oba procesy powinny rozwijać się równocześnie.

Jeżeli najpierw uczymy wyłącznie indywidualnych umiejętności, zawodnik może stać się świetnym dryblerem, ale mieć trudności z dostrzeganiem partnerów.

Jeżeli od początku skupiamy się wyłącznie na organizacji zespołu, często wychowujemy zawodników uzależnionych od instrukcji trenera.

Nowoczesne szkolenie wymaga równoczesnego rozwijania dwóch kompetencji:

Piłkarza, czyli zawodnika, który potrafi: prowadzić piłkę, dryblować, podać, przyjąć, wygrać pojedynek, zakończyć akcję. oraz

piłkarza zespołowego czyli zawodnika, który rozumie: kiedy wykorzystać swoje umiejętności, kiedy stworzyć miejsce partnerowi, kiedy przyspieszyć, kiedy zwolnić, kiedy zmienić pozycję, kiedy poświęcić własną korzyść dla korzyści zespołu.

Nie istnieje moment, w którym kończymy jedno szkolenie i rozpoczynamy drugie.

Oba rozwijają się jednocześnie.

Proces świadomego rozwoju – od techniki do świadomości.

W tej koncepcji rozwój zawodnika przebiega w trzech wzajemnie przenikających się etapach.

1. Nauka umiejętności

Zawodnik poznaje technikę.

Nie tylko jak wykonać działanie.

Ale również, dlaczego właśnie ono jest potrzebne.

2. Rozwijanie umiejętności

Umiejętność zaczyna funkcjonować pod presją.

Pojawia się: czas, przeciwnik, partner, przestrzeń, zmienność sytuacji.

3. Świadome wykorzystanie umiejętności

Najwyższy poziom.

Zawodnik nie zastanawia się już nad techniką. Myśli wyłącznie o grze. Technika staje się narzędziem realizacji decyzji. To właśnie tutaj rodzi się inteligencja boiskowa.

Jak powinien wyglądać trening?

Jeżeli chcemy rozwijać świadomość gry, trener przestaje być osobą rozwiązującą problemy.

Jego zadaniem jest tworzenie problemów.

Ćwiczenia powinny wymagać od zawodników: obserwacji, komunikacji, przewidywania, współpracy, zmiany decyzji, ciągłego skanowania otoczenia.

Nie chodzi o to, aby zawodnicy wykonywali ćwiczenie perfekcyjnie. Chodzi o to, aby podczas każdego powtórzenia stawali się lepszymi decydentami.

Największy błąd trenerów

Wielu trenerów poprawia ustawienie zawodników co kilka sekund.

“Szerzej!”

“Niżej!”

“Wyżej!”

“Do środka!”

Efekt?

Trener podejmuje decyzje. Nie zawodnicy.

A przecież podczas meczu trener nie zagra za nich.

Jeżeli chcemy rozwijać świadomość, zawodnicy muszą mieć prawo do popełniania błędów.Bo tylko wtedy uczą się samodzielnego myślenia.

Celem nie jest perfekcyjny schemat

Piłka nożna nigdy nie będzie grą całkowicie przewidywalną.

Dlatego celem szkolenia nie powinno być wychowanie zawodników perfekcyjnie odtwarzających schematy.

Celem powinno być wychowanie zawodników, którzy: rozumieją strukturę gry, dostrzegają relacje między zawodnikami, potrafią interpretować sytuację, podejmują trafne decyzje pod presją, współpracują z zespołem, nie tracąc własnej kreatywności.

To właśnie oni są przygotowani do futbolu przyszłości.

Bo najwyższy poziom piłki nożnej nie należy ani do zawodników, którzy ślepo realizują system, ani do tych, którzy polegają wyłącznie na improwizacji.

Należy do tych, którzy rozumieją grę.

Chcesz dowiedzieć się, jak osiągnąć spójnośc racy w Twojej akademii video znajdziesz tutaj